37 - ALÎ BEKKÂ (Rahmetullahi Aleyh)

TÖVBE, NASIL OLUR ?

Allah adamlarından, bir büyük “evliyâ“dır.

Kalpleri aydınlatan nasîhatları vardır.

Bu zât, bir sohbetinde buyurdu ki bir zaman:

(Yalnız “Hâlis amel”le kurtulur yarın insan.

“Cennet” de, bir insanın, ederek hâlis niyet,

Yaptığı amellerin mükâfâtıdır elbet.

“Dış”ın, “İç”e uyması lâzımdır ki muhakkak,

Eğer böyle olmazsa, olur o, “dinde nifak“.)

Bir gün de buyurdu ki: (Merak edersen eğer,

Ki dünyâ, senden sonra nasıl bir hâle girer?

İlk ölenlerden sonra, nasıl olduğuna bak.

Zîrâ senden sonra da, öyle olur muhakkak.

“Tövbe”nin, şartlarına uygun olması için,

Hâlis pişmân olması lâzım gelir kişinin.

Ve sâdece dil ile, kabûl olmaz istiğfâr.

Bırakmış olmalıdır günâhı da âzâlar.

Kişi, küçük yaşında başlarsa “din ilmi“ne,

Yazı yazmak gibidir bu, mermer üzerine.

İlmi, ihtiyârlıkta öğrenenin de hâli,

Olur, su üzerine yazı yazmak misâli.

“Mü’min“, boş işler ile iştigâl etmez aslâ.

Baktığı ibret olur, her işi de ihlâsla.

Âlimler olmasaydı, dünyâ’da olmazdı tad.

Onların varlığıyla gönüller olur âbâd.)

Yine bir sohbetinde buyurdu ki: (Bir kimse,

Günâh işlediğinde, pişmânlık duyar ise,

Bu hâli, onun için bulunmaz bir nîmettir.

Zîrâ bu pişmânlığı, “Tövbe etmek” demektir.

Eğer Allah korusun, olmazsa hiç üzülmek,

Hattâ tatlı gelirse ona günâh işlemek,

“Günâhta ısrâr”dır ki, gâyet fenâ bir iştir.

Bu hal, o kimse için tehlikeli gidiştir.

Küçük günâha devam, olur günâh-ı ekber.

Büyük günâha devam, onu “küfr“e sürükler.

Kul ibâdet yapınca, nefsi kabarıyorsa,

Meselâ “Ben ne iyi müslümânım” diyorsa,

Bu, korkunç bir hastalık, öldürücü zehirdir.

Yaptığı ibâdeti, bu, sıfıra indirir.

Ateş, nasıl odunu yakar ve bitirirse,

Yine güneş, nasıl ki buzları eritirse,

“Ucb”, yâni beğenmek de yaptığı işlerini,

Yok eder kazandığı ibâdetin ecrini.

Bu korkunç hastalıktan kurtulabilmek için,

İyi amellerini görmeli “fenâ“, “çirkin“.

Bir kul, ibâdetinde bulursa “noksan“, “kusur“,