Dalyan gibi bir çocuktu 
Benim gözümde küçüktü 
Küstüde dağlara cıktı 
İner mi inmez mi bilmem 
Şimdi dağların tozudur 
Belki isyanın sazıdır 
Halen kalbimde sızıdır 
Diner mi dinmez mi bilmem 
Adı Yılmaz kendi Yılmaz 
Makamı yok dem tutulmaz 
Dağlara soru sorulmaz 
Döner mi dömez mi bilmem 
Mavi gözleri boncuktur 
Ölüm korkusu şuncuktur 
Azrail atı kancıktır 
Biner mi binmez mi bilmem 
Parkasına kar yağmıştır 
Bir kenarda ağlamıştır 
Belki elleri yanmıştır 
Söner mi sönmez mi bilmem 
Adı Yılmaz kendi Yılmaz 
Makamı yok dem tutulmaz 
Dağlara soru sorulmaz 
Döner mi dömez mi bilmem

İçimden hep bir ses dikkat et diyor
Sevdamın katili gelmiş kapıda
Ellerim titriyor içim yanıyor
Adı sevda mı ne adı sevda mı ne adı sevda mı ne
Şimdi kapıda
Eskiden bir kere aldanıp açtım
Mutluluk zannedip içeri aldım
Acıyı hasreti onunla tattım
Adı sevda mı ne adı sevda mı ne adı sevda mı ne
Şimdi kapıda (x2)
Ben çoktan kapattım aşk defterini
En derin yaralar bıraktı bana
Ellerim titriyor içim yanıyor
Adı sevda mı ne adı sevda mı ne adı sevda mı ne
Şimdi kapıda
Eskiden bir kere aldanıp açtım
Mutluluk zannedip içeri aldım
Acıyı hasreti onunla tattım
Adı sevda mı ne adı sevda mı ne adı sevda mı ne
Şimdi kapıda (x2)

Adı  mehmet
Adı mehmet
Kara kıtanın kara gözlü zayıf yüzlü çocuğu
Göz kapaklarında güneş ve çapakları çöl sarısı
Çaresizliğin girdabında
Kelebek renkli yüzünün yorgun yarısı
Adı mehmet
Bir halkın hikayesi yani
Yeni gülün solduğu beldeye
Asırlar öncesinin bir yolculuk efsanesi
Bir halkın ismi yani
Kaderden ötesi olmayan
Kimseden medet ummayan yani
Adı mehmet
Aç karınlı, hasta yüzlü ama tok gözlü
Öylece duran ve sabreden
Uzaktan gelen yolcuları ağırladığı günkü gibi
Necaşi gibi, habeşi gibi doğru dürüst, iyi insan yani
Adı mehmet
Bir umudun ismi
Çöle yağmur yağdığı günün
Karnının doyduğu günün
Öldüğü günün
Ve üstünde çiçekler açabilen bir mezara gömüldüğü günün
İsmi yani
Adı mehmet
Açlığın resmi yani
Adı mehmet
Kimse tanımaz kimse bilmez
Kara gözleri gülmez
Dünyanın gözü kör olmuş sanki
Kimse onları görmez
Adı mehmet
Kim duyar ki dudağında bir feryat
Savaşmak dururken yani
Mehmet'i kim dinler ki
Açlığı kim dinler ki
Adı mehmet
Hastalığın gözlerindeki buğusu
Açlığın kokusu
Ve ölümün korkusu
Bir kum fırtınası uğultusu
Ağlayan bir bebek sesi
Ve zayıf dizlerin yağmursuz çöllerdeki izi
Söyle dünya
İnsanların kaç kişi
Kaçı sağır, kaçı kör, kaçı arsız
Kaçı erkek, kaçı dişi
Açlıktan ölmek kaldı mı be şimdi
Söyle dünya insanlık kimin işi

Ben o eski ben değilim
Çok değiştim, elde değil
Ben o eski ben değilim
Yüzüm gülse, içim zehir
Ayrılığın sürükleyip, kıyılara vurdu beni
Kaybedenler kumsalında, her gün ağlıyorum
Akan yıllar sürükleyip, kıyılara vurdu beni
Kaybedenler kumsalında, seni bekliyorum
Adı konmuş ayrılığın
Çok iyi biliyorum
Seni hala seviyorum
Günü geçmiş bir sevdayız
Çok iyi biliyorum
Seni hala seviyorum
Esti rüzgarlar
Bir şehir oldun dudaklarımda
Tarih olmuş şarkılarda
Hep seni söylüyorum
Adı konmuş ayrılığın
Çok iyi biliyorum
Seni hala seviyorum
Günü geçmiş bir sevdayız
Çok iyi biliyorum
Seni hala seviyorum

Bu şehrin meydanlarında, garında, rıhtımındasensizlik bir
Türlü yakamı bırakmıyorbütün duraklarda, kahvelerdebüyük
Küçük yalanların dönüp dönüp vuruyor ansızın benivuruyor
Yerden yereyok ettim salındığın billur aynalarışimdi uzun
Uykuların tam zamanıdırbir yorgan misali örtündüm
Yalnızlığıbu yıl da aşk buraya hiç uğramadısilinsin izim
Hiçliğim sokakta kalsıngölgemi yakın, bu dünya beni yok
Saysınemanet ettim bıraktığın her şeyidedim siz susuz
Bırakmayın menekşeyisilinsin izim, hiçliğim sokakta
Kalsıngölgemi yakın, bu dünya beni yok saysınemanet ettim
Bıraktığın her şeyidedim siz susuz bırakmayın menekşeyi

Bölünür sancıyla uykular
Sığınak değil en kuytular
Gökte ay on dört
Ben dolunay
Son hatıramı sinene sar
Bu kadarına razıyım yar
Uzak diyarlarda evli barklı
Mutluluk en çok onun hakkı
Bu yorgun kırık dökük hikaye de 
Adı bende saklı
Dalda muhabbette kumrular
Bana ayrılığı sordular
Dedim yangın, afet
Dedim kar
Dedim adet aşkı vurdular
Dedim adet aşkı vurdular

Her günümde gözyaşı var anılardan kurtulamam
Mutluluğum onda kaldı istesemde unutamam
Bu yaranın adı hasret öldürdü bitirdi gençliğimi
Bir zalime kurban gittim dermansız bıraktı yüreğimi
Yüreğim bir yangın yeri ne ölüyüm nede diri
Bir gün olsun gülemedim bıraktığı günden beri
Bu yaranın adı hasret öldürdü bitirdi gençliğimi
Bir zalime kurban gittim dermansız bıraktı yüreğimi

Geçiyor önümden sirenler içinde
Ah eller üstünde çiçekler içinde
Dudağında yarım bir sevdanın hüznü
Aslan gibi göğsü türküler içinde
Rastlardım avluda hep volta atarken
Cıgara içerken yahut coblanırken
Kimseyle konuşmaz dal gibi titrerdi
Çocukça sevdiği çiçeği sularken
Diyarbakırlıymış adı Bahtiyar
Suçu saz çalmakmış öğrendiği kadar
Geçiyor önümden gül yüzlü Bahtiyar
Yara aldığı yerde kalan sazı kadar
Beni tez saldılar o içerde kaldı
Çok sonra duydum ki Yozgatta sürgünde
Ne yapsa etse üstüne gitmişler
Mavi gök yüzünü ona dar etmişler
Gazetede çıktı üç satır yazı ile
Uzamış sakalı çatlamış sazıyla
Birileri ona ölmedin diyorda
Ölüm ilanında hüzünle gülüyordu