Dalyan gibi bir çocuktu 
Benim gözümde küçüktü 
Küstüde dağlara cıktı 
İner mi inmez mi bilmem 
Şimdi dağların tozudur 
Belki isyanın sazıdır 
Halen kalbimde sızıdır 
Diner mi dinmez mi bilmem 
Adı Yılmaz kendi Yılmaz 
Makamı yok dem tutulmaz 
Dağlara soru sorulmaz 
Döner mi dömez mi bilmem 
Mavi gözleri boncuktur 
Ölüm korkusu şuncuktur 
Azrail atı kancıktır 
Biner mi binmez mi bilmem 
Parkasına kar yağmıştır 
Bir kenarda ağlamıştır 
Belki elleri yanmıştır 
Söner mi sönmez mi bilmem 
Adı Yılmaz kendi Yılmaz 
Makamı yok dem tutulmaz 
Dağlara soru sorulmaz 
Döner mi dömez mi bilmem

Bahçe kapısından sızdılar
Aralık kalmış neresi varsa hayatımın
Bünyede bastırılmamış ne kadar isyan varsa ordan
Daha asitli bir yalnızlık için dilek tutuyorum şarkılara
Sıradaki benim şansıma diyorum
Haberler başlıyor birden
Benden, hazin biçimde bahseden
Kumsalların istenmeyen kaç kum tanesi varsa
Önde gideniyim her tazyikli akışta
Zayii makamında bestelenmiş yazılar kaldı avluda
Gitme diye yalan bile söylerim
Yerini söylerim ne saklamışsan kal diye
Bu yaz'ı serin tutalım diye çıplak tenlerde
Geceyarısı tatlı bir soğukluk olsun diye her sevişme
Aramızdaki her üryan gelişme
Hem gidenedir bu şiir
Hem gelecek olana
O da biraz oyalanıp gider nasılsa
Hep haberler başlayacak biliyorum
Hangi şarkıyı seçsem şansıma
Şimdi şifa niyetine giriyorum sulara
Mavisine değil denizin
Sade tuzuna